„Księżyc pochylił się ku zachodowi i skrajem tarczy przesunął szczyt dachu. Cisza była tak wielka, iż mogło się wydawać, że przyroda zamarła, a rzędy skurczonych tubylców zastygły w kamień.
Nagle rozległ się jakiś trzask i cisza pękła. Rozległ się przeciągły dźwięk ni to westchnienia, ni lęku. Gaga chwycił Dennisa za ramię.
— Patrz, tuan, patrz! — wyszeptał i pokazał na chatę stojącą osobno, prawie niewidoczną w cieniu listowia ogromnej billiany. Spojrzenia obu mężczyzn powędrowały za ręką Gaga. Drzwi chaty otwierały się i rosło poruszenie na placu. Aczkolwiek chata nie była oświetlona, można było dojrzeć postać płynącą w stronę polany. Zbliżała się powoli, bez szmeru, ciągle jeszcze okryta cieniem. W mroku błysnęło nikłe światełko, sunęło wraz z postacią i przykuwało wzrok uczestników tej uroczystości. Postać stopniowo sunęła w krąg migotliwych świateł pochodni, aż znalazła się w pełnym, żółtym blasku.
Tłum wstrzymał oddech. Okrzyk przerażenia i znowu cisza. Kobieta ze srebrną sprzączką u paska stanęła przy ogromnej, błękitnej, świętej wazie. Szept Gaga dotarł tylko do Dennisa i Walkelyego poprzez ciszę wypełniającą polanę.
— Tuan, to jest Dżebi! Niech pan spojrzy ma srebrną pandang, którą pochowałem w grobie tuana Glistera. Tuan, tuan, boję się!“(13)