„Następnie po złożeniu głębokiego ukłonu hrabia opuścił gabinet. Mijając królowę zdążył jeszcze zamienić z nią ostatnie spojrzenie.
Oczy królowej mówiły
„Wracaj szybko."
Na co hrabia odpowiedział wzrokiem „Uczynię to jak najszybciej."
Andrea ze ściśniętym sercem bacznie śledziła każdy ruch swego męża. Jej wola zdawała się przyśpieszać powolne i peł^ ne godności kroki, jakimi hrabia zbliżał się do drzwi.
Gdy tylko drzwi zamknęły się za nim i hrabia znikł, Andreę opuściły wszystkie siły, jakie zdołała zebrać w sobie, by stawić czoło wytworzonej sytuacji. Twarz jej pobladła, nogi ugięły się pod nią. Upadła na stojący obok fotel, przepraszając najgoręcej królowę za naruszenie etykiety.
Królowa podbiegła do kominka, sięgnęła po flakonik z solami trzeźwiącymi, dała je powąchać Andrei, która tym razem bardzo szybko przyszła do siebie, co zresztą w większym stopniu miała do zawdzięczenia ogromnemu wysiłkowi swojej woli aniżeli środkom podanym królewską ręką.
Stosunek, jaki łączył te obie kobiety, był zaiste dość dziwny. Miało się wrażenie, że królowa żywi dla Andrei serdeczne uczucia, co się zaś tyczy hrabiny, to niewątpliwie miała ona dla królowej głęboki szacunek, a przecież w pewnych chwilach wyglądało na to, że ma się przed sobą nie przychylnie usposobioną królowę i oddaną jej damę dworu, lecz dwie wrogie istoty.“(6)