„Od tamtej pory minęło prawie półtora roku. Wszystko wskazywało na to, że historia powtórzy się. Ten sam budynek, la sama Armia Krajowa, tyle że bez „Halnego" i bez „Błyska", ten sam cel... Nieprzyjaciel wprawdzie nie ten sam!
Projekt uwolnienia więźniów podejrzanych o przeciwstawianie się władzy ludowej przyjęty został entuzjastycznie przez członków Ruchu Oporu Armii Krajowej. Panowało przekona nie, że jeśli udało się zdobyć budynek na Niemcach, których w mieście było tysiąc, to z pewnością da się też radę tym kiludziesięciu UBowcom barykadującym się każdej nocy w. odziedziczonym po hitlerowcach bastionie.
Wieczorem 22 października pod osłoną zmroku wyznaczone osoby dotarły pod drzwi gmachu. Pierwszy przy bramie znalazł się 20letni Jerzy Jakubowski. Zgodnie z przewidywaniami brama miała być otwarta. Niestety, wejście było zamknięte na wszystkie możliwe spusty. Dopiero później okazało się, że do sforsowania przeznaczona była druga brama. Zabrakło doświadczonego dowódcy, ktoś strzelił raz i już po chwili rozpoczęła się bezładna strzelanina, której ofiarą padł jeden z obrońców placówki.
Już wkrótce okazało się, że obrońcy są znakomicie przygotowani do odparcia ataku. Zainstalowane na ostatniej kondygnacji ciężkie karabiny maszynowe przygwoździły napastników do ziemi. Tylko dzięki gęstej ciemności udało się powoli wycofać.“(11)